post

به مناسبت روز پزشک، ” صبا قدیمی ” از نیروهای فعال در انجمن پویش و عضو هیئت تحریریه شبکه های اجتماعی انجمن، مصاحبه ای داشته است با سرکار خانم دکتر ” ریحانه علیپور “. ایشان که رزیدنت تخصصی اطفال در دانشگاه تهران هستند، مدتی را در روستاهای منطقه محروم الموت به کار مشغول بوده اند و برای ما از تجربیات این دوره و ضروریات کار پزشکان در مناطق محروم میگوید:

–با توجه به وضعیت فعلی جامعه پزشکی ، تعداد کمی از پزشکان علاقمند به فعالیت در حوزه ی طبقه‌ی محروم هستند. بنظر شما چه عواملی باعث تمایز و علاقمندی شما به فعالیت در این میدان شده است؟

در ابتدا بنظرم، محیطی که افراد در آن بزرگ می‌شوند، تاثیر به سزایی دارد و شخصیت افراد که از خلال آن شکل می‌گیرد. پدر و مادر من دارای حس نوع دوستی بالایی هستند و سعی می‌کنند مشکلات افردای که به آنان نیاز دارند، حل نمایند. من در چنین محیطی بزرگ شدم، و در نتیجه نوع دوستی و مسئولیت اجتماعی در من شکل گرفته است. هم چنین معقتقد به برابری و مساوات هستم و فکر می‌کنم خدمات پزشکی، جز نیازهای اولیه هر فردی است که حق آن را دارد که برطرف گردد.

در کشور ما یکی از سیاست‌های ایجاد علاقمندی و جذب پزشکان در مناطق محروم، فراهم کردن تسهیلاتی از جمله کوتاه تر شدن زمان طرح، افزایش حقوق و…  است، که موفقیت‌آمیز نبوده. چون در وهله ی اول، می‌بایست طرز فکر کسی که در مناطق محروم مشغول به فعالیت است، این باشد که همه ی انسان حق برخورداری از امکانات را دارا هستند و با یکدیگر برابر و برادرند. بسیاری از افراد این نوع نگرش را ندارند. برخلاف تصور عمومی که کارکردن در مناطق محروم و دورافتاده، خطرزاست، تجربه ی من این بود که آنان بسیار به پزشکان احترام میگذارند و قدردان زحماتشان هستند. برای من کار کردن با چنین افرادی، درس‌‌ها و تجربیات ارزشمندی را به همراه داشت. فهمیدم مردم ساکن در آنجا، به چه چیزهایی نیاز دارند و اولویت‌هایی آنان چیست. فرهنگ‌سازی از خلال آموزش بسیار حائز اهمیت است تا بتوانند پذیرای پیشگیری و مراقبت‌های پزشکی باشند، به سلامتی خودشان اهمیت دهند.( به طور مثال آنان اهمیت و فایده کلاس بهداشت و دهان را نمی دانستند در چیست). چگونگی و نحوه‌ی ایجاد علاقمندی افراد برای شرکت در کلاس‌ها، پیگیری درمانشان، پیشگیری از بیماری و آسیب، نحوه ی مراقبت صحیح از بیماران، بسیار مهم است.

 

بنظر شما اولویت‌های درمانی و بهداشتی در مناطق محروم چیست؟

بر اساس تجربیات من، در هر گروه سنی، می‌بایست برنامه‌ریزی‌ها متناسب و مختص به آن گروه صورت پذیرد. مثلا در مورد گروه سنی کودکان آموزش  توجه به بهداشت دندان و دهان، رفتارهای پرخطر، نکات ایمنی، محیط بهداشتی( آب سالم و آلودگی آب‌ها و زمین و ..) می‌تواند موثر باشد. ما متاسفانه شاهد آن هستیم صرفا در دامداری‌ها آموزش‌هایی در مورد تب مالت صورت می‌گیرد، در صورتیکه موارد فوق نیز بسیار مهم هستند.

در رده سنی نوجوانان و جوانان، آموزش در زمینه پیشگیری از وقع حادثه در محل کار( به طور مثال استفاده از کلاه و…). آموزش جنسی (که در جامعه تقبیح شده است و برنامه ریزی و سیاست گذاری در زمینه آن انجام نمی شود. در مناطق محروم، بیماری‌های منتقل شونده از طریق جنس مانند  اچ ای وی،هپاتیت و… بیداد می‌کند.) و همین طور آموزش پیشگیری از اعتیاد؛ بنظرم این سه نوع آموزش بسیار حائز اهمین و ضروری هستند.

و در آخر برای گروه سنی میانسالان، آموزش و اطلاع رسانی در مورد بیماری‌ها اعمم از اچ ای وی، بیماری‌های منقل شونده از طریق خون( آنان در مورد این نوع بیماری‌ها هیچ گونه اطلاعی ندارند و به طور مثال با فردی که هپاتیت دارد مانند کسی که یک سرما خوردگی ساده دارد، رفتار می کنند.) این عدم آگاهی، می‌تواند باعث  شیوع و تسریع این قبیل بیماری‎‌ها گردد. آموزش زنان بلاخص جامعه هدف زنان باردار( تغذیه  واکسیناسیون  زنان) می‌تواند مفیدو چه بسا ضروری باشد.

 

افرادی که علاقمند به همکاری در  حوزه‌ی بهداشت و درمان محرومین هستند، می‌بایست در چه دوره‌های آموزشی شرکت کنند و با دارا بودن  چه نوع مهارت‌هایی اعم از درمانی، روانی می‌توانند به محرومین و پزشکان حاضر کمک نمایند؟

معمولا در منطق می‌بایست در کنار یک پزشک، یک ماما، دو الی سه بهورز حضور داشته باشند. کسی که می خواهد در آنجا فعالیت کند، می‌بایست  اطلاعات پزشکی، روان شناسی، مشاوره  و خدمات عمومی داشته باشد. خدمات پزشکی که می توانند بسیار کمک کننده باشند کارهایی مثل تزریقات، وصل کردن سرم، پانسمان، بخیه کشیدن است که بسیار مورد نیاز می باشد. به طور مثال من افرادی  را به یاد دارم که برای تزریقات، مجبور بودن حدود سی کیلومتر راه را طی کنند تا به خانه ی بهداشتی که تزریقات انجام می‌دهد، بروند. در خدمات روان پزشکی و مشاوره  فرد می‌بایست اطلاعاتی در زمینه فرهنگ عمومی منطقه، اهمیت و جایگاه خانواده، روابط میان فردی افراد و… داشته باشد، تا بتواند به کاهش فشارهای روانی و برطرف کردن پاره ای از مشکلات و بحران‌ها کمک نماید. همین طور یکسری اطلاعات کلی در رابطه با محیط داشته باشد.( به طور مثال آب‌های جاری و آلودگی‌های آن و…)

به طور کلی برخوردار از یک سری اطلاعات کاربردی و عملی باشد که افراد مربوطه بتوانند در کنار پزشک، به او مراجعه کنند و نیازهای و مسائلشان را برطرف نمایند. کسانی که علاقمند به این حوزه هستند، می‌توانند به آموزشگاه‌های بهورزی مراجعه کنند. بهورزها معمولا افراد بومی هستند که در منطقه خودشان مشغول به کار می‌شوند.

https://t.me/pooyeshngo