post

۲۵ تیرماه در تقویم رسمی ایران «روز بهزیستی و تامین اجتماعی» نامگذاری شده است. سازمان بهزیستی کشور، به موجب لایحه قانونی سال ۱۳۵۹ با هدف تحقق عدالت اجتماعی تاسیس گردید.
اصولاً فعالیت‌های سازمان بهزیستى به مفهوم «دولت رفاه» و وظایف بر عهده آن، ربط وثیقی دارد. در دهه ۱۹۳۰ میلادی، برای مقابله با مصائب و معضلاتی که در اثر بروز بحران‌های اقتصادی دامنگیر مردم در جوامع صنعتی شده بود و همچنین فقر گسترده، گرسنگی و بیماری‌های همه‌گیر، ایده تامین رفاه همگانی، در کشورهای صنعتی پدید آمد.
دولت رفاه دلالت دارد بر وجود سیاست‌های سنجیده‌ای در زمینه تامین حداقل استاندارد زندگی مردم «برای همه» و ارتقای برابری در فرصت‌های زندگی و تمرکز نهادهای رسمی بر تامین خدمات همگانی.
در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصول متعددی به مبانی دولت رفاه اشاره دارد. بند یک اصل چهل و سوم قانون اساسی، اقتصاد جمهوری اسلامی ایران را براساس ضوابطی استوار می‌سازد که یکی از آنها تأمین نیازهای اساسی مردم مانند مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، درمان، آموزش و پرورش و امکانات لازم برای تشکیل خانواده «برای همه» است. اصل سوم قانون اساسی نیز «رفع تبعیضات ناروا» و ایجاد امکانات عادلانه برای همه، در تمام زمینه‌های مادی و معنوی را از وظایف دولت برمی‌شمارد.
این مسئله که دولت جمهوری اسلامی و سازمان بهزیستی و سازمان‌های دیگری که وظیفه بسط خیر عمومی و تامین خدمات اجتماعی را برعهده دارند، تا چه حد در عمل به وظایف خود به نحو احسن عمل کرده اند یا خیر نیازمند بررسی جداگانه کارنامه آن‌هاست ولیکن این سوال قابل تامل پیش روی ما قرار دارد که اگر هدف‌گذاری بر تامین اجتماعی برای همگان است، در درجهٔ نخست مراد ما از مفهوم «همه» چیست؟ آیا قومیت‌های مختلف، طبقات مختلف، نژاد‌های گوناگون و مهاجرین رسمی و غیر رسمی سهمی عادلانه از خدمات اجتماعی دارند؟ آیا این تنوع و تکثر در سیاست‌گذاری‌های اجتماعی ما درنظر گرفته می‌شود؟

https://t.me/pooyeshngo/1160