عمل جراحي برداشتن طحال و قصه پرغصه بيمه اتباع مهاجر 

بابک خطی

درد مهاجرت (کارتون از علیرضا پاکدل)

❇️مكان:روستايي در جنوب تهران

عدنان كودكي شش و نيم ساله و از اتباع مهاجر افغان است. اين كودك خوشرو مبتلا به بيماري ارثي اسفروسيتوز (نوعي بيماري خوني)است .مادرش مي گويد هزينه ويزيت هاي تخصصي و انجام عمل ضروري برداشتن طحال بسيار بالا بوده است.هر ويزيت براي يك بيماري ساده مثل سرماخوردگي هم بين صد تا دوصد(دويست)هزار تومان براي اين خانواده آسيب پذير و تحت فشار آب مي خورد. اعضاي اين خانواده داراي اوراق شناسايي و كارت آمايش هستند اما هيچ بيمه اي به آنان تعلق نمي گيرد.

بيمه درماني اتباع مهاجر طبق اعلام رسمي واحد اتباع مهاجر وزارت كشور و كميسارياي عالي امور پناهندگان سازمان ملل قرار بود از پاييز سال ٩٥ اجرا شود اما به گفته اين مادر تاكنون خبري از آن نيست .

❇️ مكان:گود محل كار و زندگي كودكان كار جايي در حاشيه جنوب شرقي تهران

عبدالله يازده ساله از صبح تا نيمه هاي شب مشغول كار است ،محل استراحت و خواب كوتاه شبانه او جزيي از محل كارش و در كنار زباله هاست .ضايعات پوستي سوريازيس (نوعي بيماري مزمن پوستي) آرنج ها و زانوهاي عبدالله را فرا گرفته است.پدر او سه سال قبل از دنيا رفته است و مادر و پنج خواهر و برادرش در افغانستان زندگي مي كنند و او از اينجا برايشان پول مي فرستد. عبدالله هيچ اوراق شناسايي و هويتي ندارد، او در معرض انواع اشكال آزار جنسي كودكان است. هيچ متولي مشخصي براي درمان و حمايت از عبدالله وجود ندارد.

❇️ مكان :جايي از ايران

صادق كودكي شش ساله است ودوماه است كه متوجه بيماري لوكمي (نوعي سرطان خوني) در او شده اند. پدرش مي گويد هزينه هاي شيمي درماني اتباع مهاجر آزاد و كمرشكن و حداقل دوبرابر سايرين است. هيچ بيمه اي صادق را براي درمان بيماري پررنجش تحت پوشش نمي گيردعبدالله از همه آدم ها مي ترسد.

❇️ مكان جايي از ايران:

مريم دختري سه ساله با فلج مغزي

الله يار پسري چهار ساله با بيماري فيبروز سيستيك

نازگل دختري دو ساله با سوءتغذيه شديد

محمد پسري هفت ساله با بيماري لوپوس

و هزاران كودك سالم و بيمار ديگر كه همه از هموطنان افغانستانی تبار ما هستند و بدون بيمه درماني و حداقل حمايت ها زير سايه وحشتناك بيماري يا ترس از ابتلا به آن زندگي مي كنند.

❇️ واقعيت برهنه اين است :

اول-بيماري ها براي ابتلا و درگيري ملاحظات قومي و نژادي و هويتي افراد را معمولا در نظر نمي گيرند.

دوم-معيار زنده بودن انسان ها و نياز به خدمات اوليه درماني نژاد، قوميت، محل تولد،كارت هويت و آمايش و …نيست و نمي تواند باشد.

برخورداري از مراقبت هاي پزشكي و خدمات اجتماعي ضروري طبق ماده ٢٥اعلاميه جهاني حقوق بشر حق هر انسان است.

خصوصا در مورد كودكان طبق ماده ٢٤ پيمان نامه جهاني حقوق كودك كه مصوب مجلس و قانون كشوري است، كشورهاي عضو، حق هر كودك براي برخورداري از بالاترين معيارهاي بهداشتي و تسهيلات قابل حصول جهت درمان بيماري و بازيابي سلامت را به رسميت مي شناسند و طبق ماده ٢ همين ميثاق جهاني حقوق مندرج اين پيمان نامه براي تمام كودكان بدون هرگونه تبعيض و بدون توجه به رنگ، نژاد، زبان، مذهب، منشا ملي، قومي يا اجتماعي ،تولد و… لازم الاجرا و توسط كشورهاي عضو تضمين شده است.

❇️ بيماري به تنهايي پر از اضطراب و درد براي بيمار و خانواده است و تحمل بارهاي حاشيه اي سنگين در كنار آن بسيار طاقت فرساست.

نبود يا عدم رعايت حقوق انساني براي همه انسان ها -صرفنظر از مسائل قومي ،نژادي،زباني،مذهبي و…- به يك اندازه تاسف بار مي باشد و هيچ اولويتي به بهانه هاي بالا ، جايگاهي در عدم اقبال به يك گروه نداشته و تنها رستنگاه تفكرات تبعيض گرايانه مي تواند باشد.

❇️ انتظار مي رود اداره امور اتباع خارجي وزارت كشور ،اداره اتباع سازمان تامين اجتماعي و كميسارياي عالي پناهندگان سازمان ملل براي اجرايي كردن وعده هايي كه به طور منفرد و مشترك در مورد بيمه اتباع مهاجر داده اند و نزديك يك سال از آن مي گذرد به طور واقعي و جدي اقدام نمايند ،چرا كه صرف سخنان ثبت و ضبط شده مسوولين نهادهاي فوق در مصاحبه ها هر چند مي تواند بستر تيتر هاي انساني و گزارش هاي پرمخاطب در مطبوعات باشد اما واجد هيچ اثري در درمان درد ها و بيماري ها نيست.

❇️ ضمنا به نظر مي رسد درباره ارائه خدمات اوليه درماني ، خصوصا در موارد اورژانس هاي پزشكي و بيماري هاي سخت گذاشتن شرط دارا بودن كارت آمايش با قوانين مصوب كشوري (كه مورد اشاره قرار گرفت )در تضاد بوده و نياز به تصحيح و بازنگري اساسي دارد تا در صورت بروز شرايط بيماري همه افراد كشور از حمايت و اطمينان براي درمان برخوردار گردند.

فراموش نكنيم عمل جراحي عدنان ها منتظر زمان نمي ماند…

🔹(اسامي افراد به سبب ملاحظات اخلاق پزشكي تغيير يافته است)

🔹بابك خطي، طبيب كودكان و فعال اجتماعی حوزه بهداشت و درمان حاشیه نشینان

http://aftabeyazd.ir/?newsid=81416

بیشتر

خاطره ای از یک کتابخوانی

🌻قرار بود با همکارم که دوست عزیزم هم بود، در کلاس با من بخوان، داستانی درباره دعوا کردن برای بچه ها اجرا کنیم. من و دوستم تصمیم گرفته بودیم قبل از داستانخوانی، یک دعوای نمایشی داشته باشیم. وقتی وارد کلاس شدیم، کتاب داستان را دستم گرفتم. همکارم گفت امروز نوبت من است که داستان را بخوانم. اما من کتاب را به او ندادم. بعد او را هل دادم به عقب. و با هم به شکل نمایشی شروع به مشاجره کردیم.

🌻یکی از مربیان ورزش که بیرون کلاس بود، هم به خیال اینکه ما داریم با هم دعوا میکنیم، آمد جلو و سعی داشت ما را آشتی بدهند. بچه ها هم وارد معرکه شده بودند و وسط دعوای ما برای اول قصه خواندن پادرمیانی می‌کردند . بعد که حسابی دعوا راه انداختیم، به بچه ها ماجرا را گفتیم. اینکه همه چیز فقط برای این بود که بچه ها ببینند با هم دعوا کردن و خودخواهی چقدر می‌تواند آزار دهنده باشد.

🌻 آن روز بچه ها خیلی بیشتر به داستان ما توجه نشان دادند و حتی آقای مربی ورزش هم میانشان نشست و به قصه گوش داد.

☘️خاطره‌ای از «نرگس تاجیک» از آموزگاران انجمن پویش

 

post

عکس یادگاری با نخبه

🔸مروری بر مسایل و مشکلات دانش آموزان نخبه

✅ چند روز پیش خبر تصادف جمعی از دختران هرمزگانی همه مان را متاثر کرد. دخترانی که قرار بود این اردو بهترین خاطره دوران نوجوانی شان شود. آخرین و تلخ ترین اردو برای خود و خانواده هایشان شد. بعد از این خبر بود که بحث هایی درباره علل تصادف مطرح شد اما علت نوشتن این یادداشت بررسی علل تصادف نیست که البته در جای خود مهم است و باید بررسی شود تا جلوی حوادث مشابه گرفته شود. در روزهای گذشته بخشهایی از زندگی دانش آموزان هرمزگانی خبری شد.بخشهایی که نشان میداد برخی از این دخترها از حداقل شرایط زندگی محروم اند و در خانه هایی با کمترین امکانات زندگی میکنند.

✅ این شرایط البته فقط محدود به چند دانش آموز هرمزگانی نمیشود. در بسیاری از شهرها و روستاهای کشور دانش آموزان در شرایط بدی زندگی میکنند و از حداقل امکانات آموزشی محروم هستند. حتی در پایتخت هم همچنان کلاس هایی با تعداد ۴۰دانش آموز تشکیل میشود که کمترین کارایی را دارد. نکته‌ای که وضعیت را بغرنج تر میکند این است که بدانیم دختران هرمزگان کشته شده در حادثه تصادف جز نخبگان کشور بوده اند و آموزش و پرورش باید توجه ویژه به این گروه داشته باشد و شرایط بهتری را برای شان مهیا کند.

✅ اما نخبگان کشور معمولا در زمانی که مدالی کسب میکنند. اختراعشان ثبت جهانی میشود یا موقعیتهایی شبیه به این در صدر خبرها قرار میگیرند و مورد توجه مسوولان هستند.اما در زمان های دیگر نه خواسته هایشان مطرح میشود نه به مشکلات و معضلاتش توجهی میشود. گویی قرار ست فقط با افتخار آفرینی یک نخبه مسوولان پز بدهند و با دانش آموزها عکس یادگیری بگیرند.رسانه‌ها هم چند روزی خبرهای جذابشان را تهیه کنند.

نخبگان فقط در زمان کسب جایزه برای چند روزی مهم هستند در باقی مواقع توجهی به مسایلشان نمیشود.

✅ بی دلیل نیست که بخشی از نخبگان کشور برای ادامه تحصیل مهاجرت میکنند زیرا که کشورهای غربی شرایط بهتری را برای پیشرفتشان فراهم میکنند.

سرنوشت تعداد دیگری از این نخبگان تن دادن به شغلهای غیرمرتبط با تحصیلشان است. شرایطی که نشان میدهد ما در زمینه پرورش استعدادهای کشور به درستی عمل نمیکنیم.

🔸 یادداشتی از عطیه ملک زاهدی، عضو هیئت تحریریه انجمن پویش

post

گودک کار، آسیبی چند لایه

✅ با وجود حساسیت های بیشتری که چند سالی است در مورد کودکان کار به وجود آمده است، متاسفانه شاهد آن هستیم که شناخت و طبقه بندی مشخصی درباره وضعیت کودکان کار در ایران شکل نگرفته است. این معضل اجتماعی از آنجا که دامنه گسترده ای از کودکان را در بر میگیرد، لازم است تا به انواع آن تقسیم شده و برای آن ها برنامه ریزی مشخصی انجام شود. در وهله اول بهتر است این تفکیک را بین انواع کار کودکان قائل شویم: بیشتر

post

زنان ایرانی، ازدواج با اتباع خارجی، کودکان بی هویت

زنان ایرانی که پس از مهر ١٣٨٥ با اتباع خارجی ازدواج کرده‌اند، قادر نیستند برای فرزندان خود شناسنامه بگیرند. چنین کودکانی در واقع قادر به تحصیل در مدارس ایران، استفاده از بیمه درمانی و.. نیستند و تنها پس از رسیدن به سن ١٨ سالگی می‌توانند برای داشتن «هویت» ایرانی، مراحل قانونی را دنبال کنند. تا آن زمان و در صورت وجود سند ازدواج پدر و مادرشان، تنها شانس آنها گرفتن کارت اقامت از طریق ارائه پاسپورت است. تا ١٨سالگی صبر می‌کنند تا شاید بتوانند هویت ایرانی داشته باشند، هویت سرزمین مادری‌شان را. بیشتر

post

با بچه ها، کنار بچه ها

🌻این هفته با بچه های کوره بغدادی، «کتاب بافتنی عجیب »راخواندیم. قبل از شروع داستان به همه ی بچه ها کاموای رنگی دادیم. بعد از آنها خواستیم هرکدام با کاموایی که توی دستشان دارند قصه ای بسازند. یکی از بچه ها با کاموای خود جاده ای که پر بود از ماشین های مختلف ساخت و قصه ی آن را برای دوستان خود تعریف کرد. تعدادی هم بازی هایی که با نخ کاموا بلد بودند را به بقیه بچه ها یاد دادند.

🌻 بعد کتاب را برایشان بلند خوانی کردیم. هنگام بلند خوانی بچه ها هیجان زده پیگیر بافت بافتنی عجیب بودند. آنقدر که پس از بلند خوانی تصمیم گرفتیم با هم یک بافتنی عجیب ببافیم. شاید شال گردنی که مثل قصه توی کتاب بشود خانه همه ما…

« گزارشی از آمنه فقیری، مسئول کتابخانه انجمن پویش»

 

post

زنان و یک تعاونی برا ی خودشان

 

به مناسبت روز تعاون، گفتگویی داشتیم با مرضیه هادیان مسئول واحد اشتغال انجمن دوستداران کودک پویش. او در این مصاحبه‌ از شرایط کاری ناعادلانه در کارگاه‌های تولیدی لباس منطقه برای بانوان می گوید و از تاسیس تعاونی در انجمن پویش و از موانع پیش رو.

– ایده تاسیس یک تعاونی برای بانوان خیاط منطقه  از کجا آمد؟

اولین جرقه ایده تاسیس تعاونی از آن جایی شکل گرفت که بعد از اتمام چند دوره کلاس خیاطی، بانوان شرکت کننده در دوره‌ها به دلیل مهارت بالایی که داشتند، وارد بازار کار شدند. این جریان بسیار امیدوار کننده‌ای بود. اما بعد از صحبت با تعدادی از بانون از شرایط کار ناعادلانه آنها در تولیدی‌ها آگاه شدیم. یکی از آنها می‌گفت برای دوخت لباس مردانه به ازای هر عدد تنها ۱۸۰۰ تومان دستمزد می‌گیرد. دیگری می‌گفت که مجبور است روزانه تعداد زیادی جیب شلوار و کت بدوزد که برای هر عدد از آنها تنها ۵۰۰ تومان دستمزد می گیرد. داستان استثمار تنها به اینجا ختم نمی‌شود.  حقوق طبیعی و انسانی آنها هم زیر سؤال می‌رود. تا آنجا که حق صحبت کردن با گوشی خود را تنها برای ساعت نهار دارند. هر روز در زمان ورود و خروج بازرسی می‌شوند. هیچگونه بیمه‌ای ندارند و بدتر از همه اینکه برای این حجم سنگین و ساعت کاری طولانی، دستمزد آنها به صورت چک مدت دار معمولاً سه ماهه پرداخت می‌شود. آنها مدام با دوربینهای مدار بسته چک می‌شوند و در صورت انجام هر کاری غیر از دوخت لباس، توبیخ می‌شوند. معمولا حق مرخصی هم ندارند و هر روز از ۸ صبح تا ۶ بعد از ظهر مشغول به کار هستند. وقتی در جریان این وضعیت استثماری قرار گرفتیم، به فکر تاسیس یک تعاونی برای این زنان افتادیم.
بیشتر

post

در این رسانه از چه میگوییم؟

🖌داستان ما از داستان نویسی شروع شد، داستان من و خانه کودک محمود آباد. رفته بودم که داستان نوشتن را یاد بچه‌ها بدهم. حالا اما داستانها مال آنها شده‌است. داستانها را آنها برایم تعریف می کنند و من می‌گذارمشان پیش چشم شما در این دفتر، در کانال انجمن پویش. داستان اینست:

🖌 یکی بود، یکی نبود. در حاشیه این شهر بزرگ، تهران، خانه‌ایست که توی آن کودکانش با وجود همه نشانه های تبعیض، محرومیت و مهاجرت، همچنان می‌خندند، به صدای بلند؛ که زنانش کودکان نوزادشان را سر شانه می‌گیرند تا بیایند همپای بچه‌هایشان بیاموزند الفبا را؛ که مردانش روزهای تعطیل آخر هفته را پشت نیمکتهای بچه‌هایشان یاد می گیرند بنویسند ما همه یک خانواده‌ایم… بیشتر

post

«کودک افغانستانی؛ گمشده میان آتش و دود»

✅ هفته گذشته تصویری از خبرگزاری رویترز منتشر شد که در آن کودکی افغانستانی در میانه حمله تروریستها در صحن مسجد تک و تنها ایستاده و پلیس از پشت در، در پی نجات اوست. این تصویر نماد و نمود وضعیت کودک افغانستانی است. کودکانی که سالهاست در میان هیاهو و کشاکشِ کینه و نفرت بزرگترهای این سرزمین سرگردان مانده اند. جنگ، کودکی کودکان افغانستان را از آنان دزیده است. او حیران و سرگردان به هرسو می نگرد تا خود را و شادی هایی را که حق طبیعی هر کودکی است بیابد اما پاسخ او جز سوختن در میان دود و آتش جنگ چیزی نیست. بیشتر

post

غربالگری ایدز

📋 پیشگیری فراتر از درمان است

✅ انجمن پویش با همکاری سازمان بهزیستی نزدیک به دو سال است که در چندین محیط پر خطر تفکیک زباله و مواد بازیافتی جنوب شرق تهران، کودکان زیر ۱۸ سال را از نظر بیماری ایدز غربالگری می کند.
سه شنبه هفتم شهریور ماه هم با همکاری ۳ تن از داوطلبین برای غربالگری به گود زباله‌رفتیم.

✅ کارگران مراکز تفکیک زباله که اغلب کودکان مهاجر کم سن و سال هستند، به دلیل نداشتن حداقل امکاناتی همچون دستكش و ماسك، سرنگ و تیغ‌های مصرف‌شده‌، زباله‌ها را لمس می كنند؛ بی آنكه از روش‌های انتقال بيماری‌های عفونی اطلاعی داشته باشند. از این رو خطر ابتلای آنها به ایدز و سایر بیماریهای عفونی ۴۵ برابر افراد دیگر است.

✅ بدین منظور، این هفته نیز به مانند ماه های گذشته، بعد از اتمام تست ایدز، آموزش هایی درباره بیماری ایدز و راههای پیشگیری و مقابله با آن ارائه کردیم و توضیحاتی در مورد لزوم استفاده از دستکش و رعایت بهداشت فردی در حین تفکیک زباله برای کودکان دادیم.

« گزارشی از سهیلا فرهمند، از نیروهای فعال انجمن پویش»

https://t.me/pooyeshngo