post

 

✅ از سال ١٩٨٢بيست و يكم سپتامبر برابر با سي شهريور ماه هرسال به عنوان روزجهاني صلح گرامي داشته مي شود تا استقرار صلح جهاني در ياد ها و برنامه هاي كل سال فراموش نشود و اين انتخاب از قضا توسط سازمان ملل انجام گرديده است كه فلسفه تاسيس آن بعد از جنگ جهاني دوم ،برپايي صلح جهاني بوده است .

صلح مفهومي بسيار عميق تر از عدم جنگ و يا صرفا آتش بس دارد و صلح ماندگار در مفهوم ايده آل خود محصول وضعیتی است که در آن دولت‌هاي مردم‌سالار به اتحاد آشتی‌جویانه و قوانین يكدست براي حفاظت از آن دست می‌یابند. رويايي كه وضعيت امروزدنيا از آن فرسنگ ها فاصله دارد.

✅ اشكال نخست اين ناكامي در مفهومي به نام قدرت و شهوت سيري ناپذير آن توسط برخي حكومت ها و سياستمداران است. ميل سيري ناپذير به داشتن سلطه ،باعث مي شود كه تعدي هاي ارضي ،تصفيه هاي نژادي ،قلدري هاي منطقه اي و جهاني ،تفكرات بنيادگرايانه و…همچنان عاملي براي جنگ هايي تمام نشدني و خانمانسوز باشد كه البته تاوان آن را مردمان عادي و نه صاحبان اين شهوت بي پايان مي پردازند.

✅اشكال دوم اين ناكامي در برخورد دوگانه حكومت ها و سازمان هاي حقوق بشري با اين مقوله است.اگر حفاظت از جان و آسايش انسان ها ملاك استقرار صلح باشد ،تعدي به اين حق در هرجاي دنيا و با هر تعداد انسان بايد باعث واكنش و اقدام باشد .اما بسياري حكومت ها و سازمان ها نه بر اساس حقوق و مصالح انساني كه بر پايه ملاحظات سياسي ،اقتصادي واقتدارگرايانه و معادلات قدرت در برابر آن موضع مي گيرند و در حالي كه در شرايطي از سوراخ سوزن رد مي شوند در مواردي از دروازه هاي فراخ عبور نمي كنند و اين يعني نه نگران صلح و آسايش انسان ها كه در طلب منافع خود جان و مال آدم ها را معامله مي كنند.

✅براي همين است كه فلان كشور در مورد جنگ منطقه يسار رگ گردن بر مي آورد و در مورد جنگ ناحيه يمين كور و كر مي شود. يا به بزرگداشت فلان بمب گذاري در بهمان نفطه در باختر هزاران شمع روشن مي كنند و در برابر يك نسل كشي در محوطه اي از خاور مهر خاموشي به لب مي زند، در حالي كه قاعدتا جان هر انساني در هر نقطه جهان ارزشي يكسان با سايرين دارد. سكوت عجيب دنيا در برابر روهينگيا مشتي از اين خروار يك طرفه غش كردن هاست.

✅ روز جهاني صلح در دنياي امروز ما در واقع روزي براي خجالت كشيدن در برابر اين همه ناعدالتي و مرگ انسان هاي بي گناه است و اي كاش اين روز محملي باشد براي فشار مردمان جهان به سازمان هاي جهاني و خصوصا برخي دولت هاي مدعي صلح تا با رويكردي واقعي به مساله صلح ورود نمايند و بدانند نگاه سليقه اي و منفعت جويانه به آن ريشخند مفهوم صلح و تنها مامني براي فريبكاري است.

بابك خطي

طبيب كودكان و عضو هیئت تحریریه انجمن پویش